||||Zazule

Ten dzień.
Wkońcu nadszedł ten dzień. Byliśmy już w Paryżu (nie podobał mi się ten pomysł, ale takie mieszczuchy jak Eka i Frank to…), około dwóch dni. Eka obudziła się około 5:00 nad ranem, przy okazji budząc mnie. Kiedy zobaczyłam ją nad sobą, rozczochraną, w piżamie myślałam że ją trzasnę. Byłam cholernie wściekła. Nie dałam się jednak wyciągnąć z łóżka. Eka latała po mieszkaniu jak pojebana, przy okazji gadając do siebie. Nie wsłuchiwałam się w ten bełkot. Chciałam spać! Miałyśmy za sobą małą zmianę czasową, a ona kurwa nic. Jakiś RoboCop czy co…
Wkońcu jednak zdenerwowana na maxa zwlekłam się z łóżka. W dodatku bardzo ciepłego, milutkiego łóżka. Niestety, służa nie dróżba. Powlekłam się do kuchni. Zobaczyłam Ekę przy stole, pijącą chyba 5 kubek kawy. Przy okazji obgryzała paznokcie. Nie pięknie. A ja siedziałam 3 godziny nad tymi paznokciami. Podeszłam do niej i wyrwałam jej dłoń z ust. Spojrzała na mnie z takim oburzeniem, co najmniej jakbym ją uderzyła.
- Dziecko, śniadanie. Śnia- da- nie.- przesylabowałam. Ona jednak chyba nie zrozumiała z tego zbyt dużo. Spojrzała na mnie, i podniosła jedną brew.
- Proszę Cię… nawet mnie nie denerwuj. Proszę. Czy ty widzisz w jakim jestem stanie?- spytała po czym wskazała palcem na swoją twarz.
- Tak, tak. Siadaj coś wykombinujemy.- potem wszystko potoczyło się jak z płatka. Zrobiłam Ece jakiegoś pseudo-punk’owego koka, i wymalowałam ją należycie. Na powieki położyłam srebrny cień, a na rzęsy chyba 4 kg tuszu. Bałam się że po pomalowaniu nie będzie mogła podnieść powiek. A jednak się udało. Miała dopasowany makijaż akurat do kolorystyki sukienki (nie, sukni nie powiem. Źle mi się to kojarzy.).
Potem zabrałyśmy się za sukienkę. Chciałam pomóc jej ubrać. Nie pozwoliła, siłą wyrzuciła mnie z pokoju. Potem usłyszałam darcie “Olka pomóż mi!”. Hmm… zaczynało się robić coraz ciekawiej.
- Olka! Olka! Nie mieszcze się!- krzyczała.
- Trzeba było nie żreć tyle czekolady i M&M’sów.- podeszłam do tego całkiem spokojnie. Okazało się, że Eka nie ściągnęła wieszaka. Wybuchnęłam śmiechem, po chwili Eka się przyłączyła. Leżałyśmy teraz na ziemi i zlewałyśmy. Najwyraźniej nasze piski zwabiły do pokoju chłopaków. Weszli dokładnie wtedy gdy ja i Eka leżałyśmy na podłodze.
- Yyyy… no tak.- powiedział Frank. Kiedy spostrzegłam że stoją w drzwiach, rzuciłam się na Frank’a i zasłoniłam mu oczy. Eka schowała się w tym czasie do szafy.
- Czy mogłabyś odsłonić moje piękne oczęta.- w tej chwili pociągnęłam chłopaków do przedpokoju.
- Ej dlaczego zasłoniłaś te jego piękne oczęta?- spytał z ironią Billie. Frank zrobił obrażoną minę, i odwrócił się do Billie’go plecami.
- Taki stary. polski zwyczaj. Pan młody ( po wypowiedzeniu tego słowa parsknęłam śmiechem), nie może widzieć panny młodej a sukni przed ślubem. To przynosi pecha.
- Mmm… A gdzie podziałyście Kate (mówili do niej Kate, bo dla nich imię ” Kaśka” było czymś nie wyobrażalnie trudnym)? – spytał Billie. Byłam trochę zdziwiona.
- Noo… myślałam że jest z wami. Ona przecież wyszła wieczorem Z Mike’iem b…- nie zdążyłam dokończyć. Frank i Billie spojrzeli na siebie przebiegłym wzrokiem. No tak. Łatwo się było domyślić gdzie byli i co robili.

Resztę dnia spędziłam na przygotowaniu Eki. Wkońcu przyszła wielce nieobecna Kajka. Przyszła w stanie wielkiego upojenia. Była rozczochrana, w rozpiętym swetrze i rozmazanej szmince. Spojrzałam na Ekę i puściłam jej oczko. Chyba łatwo się domyślić co się działo poprzedniej nocy co ?
Eka wkońcu była gotowa. We włosach miała krótki welon, dekolt sukienki połyskiwał kryształkami. W dłoniach miała biało-czerwony (jakie z nas partiotki hmm…) bukiet. Wyglądała strasznie poważnie. No, nie licząc tego rozwalającego uśmieszku. Szybko jednak znikł z jej twarzy. Potem pojawiło się zmartwienie, lub zdenerwowanie.
- Co Ci?- spytałam widząc lekkie podłamanie przyjaciółki. Spojrzałam na nią z niepokojem.
- Boję się… nocy poślubnej.- wybuchnęłam śmiechem. Nie mogłam uwierzyć. Eka spojrzała na mnie wzrokiem groźnym inaczej.
- No i z czego rżysz krecie?!- spytała.
- Eka, przecież to nie będzie pierwszy raz. Wiesz o co chodzi w te klocki.- zakończyłam moją wypowiedź. Znowu spojrzała na mnie wzrokiem dziecka z Czarnobyla.- No i czego ty chcesz ode mnie co?- spytałam poirytowana. Nie znosiłam kiedy się tak na mnie gapiła.
- Niczego. Tobie to dobrze, nie wychodzisz za mąż.- nie dosłyszałam do końca, ponieważ musiałam iść po płaczącą Aileen. Dzieciak miał zacięcie, prawda. Powoli zaczynałam się martwić że tak długo śpi. Ale to pewnie ta zmiana czasu. Spojrzała na mnie swoimi zielonymi oczami. Śliczny dzieciak. Śliczny.
- Co mówiłaś Eka?- spytałam Ekę z dzieckiem na ręku.
- Dobrze Ci, bo nie musisz wychodzić za mąż.- jak bardzo się myliła. Chciałabym być na jej miejscu. Na razie się na to jednak nie zanosiło. Billie dostał z Adrienne rozwód dopiero tydzień temu. Czekałam tylko na to, kiedy będę z nim już naprawdę. Mam dość mediów mówiących o nieślubnym dziecku Billie’go. Oni nie wiedzieli jak bardzo mnie to bolało. Jak bardzo.

Powoli zmierzałyśmy samochodem w miejsce ślubu. Miał się on odbyć w Bazylice Sacre-Coeur. Jechałyśmy uliczkami Paryża podziwiając piękne ulice. W porównaniu z Polską, było tu o wiele piękniej. Ludzie byli tu eleganccy i uprzejmi. Kiedy pytaliśmy jakąś nastolatkę o drogę, bardzo uprzejmie wytłumaczyła nam dokąd jechać, a przy okazji zwinęła nasze autografy. Musiałyśmy prosić ją, żeby nikomu nie mówiła że tu jesteśmy. O dziwo dotrzymała słowa. Uwielbiam Francję.
Byłyśmy już pod Bazyliką Sacre-Coeur. Była ogromna i niesamowicie piękna. Nie wierzyłam własnym oczom. Powoli wygramoliłam się w mojej sukience na zewnątrz. Pomogłam Ece wysiąść. Najpierw w drzwiach samochodu pojawiły się długie nogi Eki. Potem ona sama.
Rozglądnęłyśmy się wokół. Żadnych mediów. Ale gdzie chłopaki. Po chwili zobaczyłyśmy Mike’a i Kajke stojących pod Bazyliką. Wokół nas było wiele nam znajomych twarzy. Połowa naszej klasy, rodzinka. Teraz jednak najważniejsza była Eka i Frank. Niestety, zanim zdążyłyśmy wejść do środka, dopadła nas nasza klasa. Agnieszka, Paulina, Aśka, Alka… Wszyscy.
Końcu dostałyśmy się do środka. Eka ostatni raz spojrzała na mnie. Przy ołtarzu stał Frank i Billie. Powoli się odwrócili. Eka stanęła onieśmielona. Popchnęłam ją, po czym powoli ruszyła w stronę Frank’a.
Cudownie.

A teraz animacja z miszczem

Dzisiaj notka będzie trochę krótsza niż zazwyczaj. Siedzę właśnie u Eki i szajba nam odwala. Siedzi Jerzy na wierzy i nie wierzy, że w tej wierzy jest sto jeży i pięćdziesiąt jeżozwierzy.

***

Nie chce mi się opisywać ślubu. Naprawdę nie chcę. To nie na moje nerwy. Do ostatniej chwili byłam pewna że uciekanie z przed ołtarza. Na szczęście skończyło się tylko na głupich nerwach. Eka była zestresowana. Baaardzo. Frank wcale, już dwa razy stawał przy ołtarzu. Czas ślubu minął szybko. Dla mnie i tak była za długo. Było mi poprostu przykro. Że Billie… on chyba nie chce ze mną być. Tylko co z Aileen? Nie mogłam sobie wyobrazić, co by się stało, gdyby nagle Billie zostawił mnie z dzieckiem. Nie zostawił.
Powoli wracaliśmy z pod kaplicy. Cieszyłam się ale… czułam się dziwnie. Nie mogłam patrzeć na szczęście innych. Nie czułam tego dopiero od dzisiaj. Nie. Może kiedy Eka zaręczyła się z Frank’iem…? Wtedy pierwszy raz pojawiło się uczucie. Możliwe że była to zazdrość. Ja jednak bałam się tego tak nazywać. Nie mogłam o tym myśleć, to słowo nie przechodziło mi przez gardło. Dziwne jest, jak takie proste słowa są dla ludzi trudne. Czasami tak bywa. Rzygać mi się chciało.
Powoli wracaliśmy do hotelu. Oczywiście pod hotelem przyłapało nas tuzin reporterów. Wszystkich nas to wkurzyło. Chcieliśmy mieć spokój. No i co? Pospolicie zwane gówno.
Musiałam porozmawiać z Eką.
- No to masz to za sobą. A ja…- powiedziałam.
- A ty co? Myślałam że ucieknę z przed ołtarza.- poprawiło mi to humor, niestety na krótko.
- Dobra, dobra wy tu sobie gadacie, a ja przechodzę z Eką do ustalonej części- wtrącił się Frank. Pociągnął za sobą Ekę, po czym znikneli w oddzielnym pokoju. Skoro znowu nie miałam z kim rozmawiać, udałam się do salonu żeby porozmawiać z Billie’m. Siedział na kanapie i wpatrywał się w okno. Usiadłam obok niego na kanapie, i oparłam głowę o jego ramie. Spojrzał na mnie i pocałował mnie. Chwilę potem objęłam Go wokół szyi. Delikatnie przechylił mnie, i położył się na mnie. Objęłam Go. Czułam się niesamowicie bezpieczna. Zaczął całować mnie po szyi i twarzy ( od razu mówię nie brać sobie tego do serca. To tylko fantazja osobista, żaden real!). Trwałoby to pewnie dłużej gdyby nie coś dziwnego. Zobaczyłam Ekę w rozpuszczonych włosach, wybiegającą z pokoju w którym zaszyła się z Frank’iem. Spojrzałam na nią jak na wariatkę. Nie, to nie było normalne.
- Ja stąd wypierdalam!- krzyknęła. Nie zrozumiałam o co chodzi.- Olka, ja się Go boję! Schowaj mnie, obojętnie gdzie, ale schowaj!
- Co to za teatr odwalasz? Wracaj do swojego nowego męża.- zaśmiałam się. W chwilę potem z pokoju wyłonił się Frank.
- Mmmm Eka wracaj…- spojrzał na nią z diabelskim uśmieszkiem. Eka schowała się za mnie.
- Coś ty jej zrobił?- spytał Billie ze śmiechem. Naprawdę, ale cała ta sytuacja była naprawdę zjebana .
- Rozpuściłem jej włosy.
- To musiał być cios poniżej pasa.- odpowiedział Billie, po czym wybuchnął śmiechem. Odsunęłam się, tak że teraz Eka była bez ochrony. Frank podszedł do niej i objął ją w pasie i pociągnął ją w kierunku sypialni.
- Do roboty!- powiedział.
- Olka błagam zrób coś!- krzyknęła Eka.
- Dobrej nooocy!- powiedziałam ironicznie. W chwilę potem znikli w swojej sypialni. Pośpiesznie ja i Billie podbiegliśmy pod ich drzwi. Przyłożyliśmy uszy do drzwi. Słychać było śmiech. W chwilę potem, nagle zapadła kompletna cisza. Na początku myślałam że coś się stało. Ale nie… domyślcie się co się tam musiało dziać.

Hmm…
Zakończył się cykl opowiadań na naszym blogu. W dodatku Eka opuściła tego bloga. Teraz ma własne opowiadania. Nie powiem gdzie i jak. Nie będę jej robić reklamy. Napewno nie. Ot tak.
Ostatnio zaczęłam zastanawiać się kim jestem. I dalej nie wiem. Nie mam własnego określonego stylu. Wiele osób mówi mi że jestem punk’iem. Powiedzcie mi, co to znaczy być punk’iem? Chyba nie chodzi tylko o ubiór, i o muzykę jakiej słuchasz… Poprostu jest się nim i już. Ja nim chyba nie jestem. Przynajmniej się staram.
Czekam na płytę. Nową płytę GD. Ma się nazywać (nie jestem pewna, to narazie tylko plotki) Cigarettes and Valentines. Strasznie długa nazwa. Ale nieźle brzmi. Zobaczymy jaka będzie wewnątrz opakowania.
Aha. Może zauważyliście że nowy szablon?
Enjoy it.
Aha. I już nie jestem Olką. Teraz mam na imię Mary Jane.

Mary Jane.

Dziękuję. Dziękuję wszystkim, którzy czytają tego nędznego bloga. Miałam zamiar Go skasować. Ale nie zrobiłam tego. To chyba jedyne miejsce, w którym mogę się wypowiedzieć. Być osobą którą jestem. Moja rodzina, nie chce mnie taką jaką jestem. Nie chcą widzeć dziewczyny w rękawiczkach z obciętymi palcami, z czarnymi paznokciami i czarnym makijażem. Dlaczego?
Moja rodzina jest dla mnie zbyt idealna.
Następna notka pojawi się w przeciagu 12 dni. Jutro wyjeżdżam nad morze… Może uda mi się uciec od rzeczywistości. Chcę zostawić to za sobą. Może nowe miejsce, przyniesie mi dużo inspiracji na nowe cz. opowiadania.
Enjoy it.

Mary Jane.

Ja poprostu moe mogę żyć bez pisania opowiadań. Dlatego nadchodzi nowe, trochę inne opowiadanie. Związane z GD, jednak o zupełnie innym wątku.

Enid powoli szła zakorkowaną ulicą Nowego Jorku. Miała platynowe włosy, ścięte asymetrycznie, co powodowało, że zawsze były rozczochrane. Długa grzywka lekko przysłaniała granatowe oczy wymalowane na czarno. Duże usta lśniły krwistą czerwienią.
Była ubrana w krótką, czarną poszarpaną spódniczkę, czerwoną bluzkę z napisem “Do or Die”, na nogach miała glany i czerwone kabaretki.
Faceci oglądali się za nią, ukradkiem spoglądając na falujące biodra. Enid miała 19 lat, wszyscy jednak brali ją za 16 latkę. Wychowywała się w domu dziecka, obecnie pracowała jako tania dziwka. Dla niej sex dawno przestał być czymś magicznym czy niepowtarzalnym. Teraz była to tylko gówniana szara rzeczywistość, spowita w czarną mgłę smogu.
Przystanęłą przed wilką szklaną wystawą. Za nią znajdowała się długa, piękna, czarna sukienka. Długo na nią spoglądała. Potem spojrzała na swoje odbicie w szklanej szybie. Wyobraziła sobie siebie, w tej długiej sukience. Potem zobaczyła siebie prawdziwą. Opluła szybę.
Jakiś chłopak zaczął z nią rozmawiać. Nie miała ochoty z nim gadać. Kiedy powiedziała mu do słuchu, ten uderzył ją z pięści w twarz. Upadła na zimny chodnik. Nikt oczywiście na to nie zważał, nie pierwszy, nie ostatni raz. Zaczął ją kopać.

***

Billie Joe i cała ekipa Green Day, jachali teraz wielkim autobusem na koncert. Rozglądał się po ulicach Nowego Jorku. Ile wspomnień żyje tu do dziś. Pierwsze koncerty, spotkania z pierwszymi fanami. Koncerty lepsze i gorsze. Teraz jednak jego uwagę przykuło coś innego. Jakiś koleś kopał w jednej z ciemniejszych ulic młodą, może 16-letnią dziewczynę. Nie myśląc długo, poprosił o zatrzymanie autobusu, mimo wielkiego niezadowoleniu kierowcy. Wypadł na ulicę i podbiegł do chłopaka. Odciągnął go od dziewczyny, a ją samą podniósł z zakurzonej ziemi. Spojrzała na niego gniewnym wzrokiem.
- Poradziłabym sobie sama!- krzyknęła, po czym walnęła Go z liścia w twarz. Odwróciła się i pobiegła w stronę wielkiego skrzyżowania.

P.S: Krótko, ale treściwie.