||||Zazule

Enid dobiegła do ruchliwego skrzyżowania. Dopiero teraz zdała sobie sprawę, kogo uderzyła. Może było to niepotrzebne, nie znosiła jednak kiedy jej się pomagało. Przypomniała sobie sytuację z czasów, kiedy mieszkała z rodziną zastępczą. Jej “matka”, chciała pomóc jej ubrać sukienkę. Zamiast “dziękuję”, poczuła uderzenie dłonią w twarz. Po tym zajściu uciekła. I nie wróciła. Widziała swoje zdjęcia na słupach, i kartonach na mleko. Ludzie widzieli ja, a nic nie robili. Dobrze.
Stanęła na światłach. Patrzyła na ludzi. Potrafiła wymyślać historię ich życia. Od dziecka bawiła się w coś takiego. Teraz weszło jej to w nałóg. “Jack Simons, lat 40, wdowiec, zaginiona córka. Isabelle Drown, lat 26, mężatka, bezpołodna. Donnie Chart, lat 6, przedszkolak, nienawiść.” Takich scenariuszy układała już miliony. Nigdy jednak nie pomyślała o sobie. Jakby to brzmiało? ” Enid Highway, lat 19, panna, dziwka.” Postanowiła się upić.
Po przejściu przez ulicę, weszła do pierwszego, lepszego baru. Wzięła całą butlkę wódki, i zaczęła ją powoli sączyć. Nalewała sobie do kieliszka, nie zważając na wzrok innych ludzi. Jacyś faceci gwizdali na nią, i przezywali ją czymś w stylu “kurwa”, “dziwka”, czy “szmata”. Kiedy Enid zaczynała pracować na swojej posesji, jakieś 2 miesiące temu, te słowa doprowadzały ją do histerii. Teraz było to zupełnie normalne. Przecież to prawda no nie?
Doneley Jin, siedział 4 stoliki za Highway. Przygądał jej się od dłuższego czasu. W jego oczach pojawiło się coś w rodzaju uwielbienia, i rządzy. Postanowił sobie że będzie ją miał. Choćby nie wiem co.
Enid powoli kończyłą butelkę wódki. O dziwo, nie była nawet pijana. Można powiedzieć, że “uodporniła” się na alkohol. Wlewała w siebie zdecydowanie za duże ilości tego specyfiku. Spojrzała na barmankę. Trzymała się na zapleczu za rękę z jakimś chłopakiem. Rozmawiali. Po chwili chłopak ją pocałował. Highway przeniosła się w daleką przeszłość.
Beverly Hills, pierwsza rodzina zastępcza. Słoneczne popołudnie, zieleniący się park. Spacerowała za rękę z Lee’m Kind’em. Miał brązowe oczy, czarne, opadające do ramion włosy. Był wysoki i wysportowany. Była z nim w jednej piłkarskiej drużynie. On: obrońca, ona: bramkarz.
- Podoba Ci się tu?- spytał niespodziewanie.
- Tak.- odpowiedziała krótko. Usiedli na trawniku i spogladali w niebo. W pewnej chwili on odwrócił się do niej, i spojrzał jej w oczy. To wtedy po raz pierwszy i ostatni zetknęły się ich usta. Pocałował ją. Nigdy potem nie zaznała prawdziwego pocałunku. Nie liczyła pocałunków napalonych małolatów, z którymi całowała się będąc już dziwką. Oni poprostu chcieli odreagować, nie chcieli miłości. Chcieli tylko ją przelecieć i zostawić.
Enid zapłaciła barmance, po czym zaczęła drogę między stolikami. Przez przypadek, jedno ramiączko jej bluzki, zsunęło się z ramienia. Doneley Jin zobaczył kawałek piersi Highway. On musiał ją mieć.

***

Enid poczuła powiew zimna. Dostała gęsiej skórki, drobne włoski na jej rękach stanęły dęba. Uwielbiała zapach wieczornego powietrza. Mimo, że nie było czyste, kochała ja. Wzięłą jeden wdech, czuła jak jej płuca wypełniają się zimnym powietrzem. Samochody z wolna przejeżdżały obok niej. Jakieś małolaty rzucały w jej stronę obelgami. Zaczęła się zastanawiać, skąd oni wiedzą że jest dziwką? Nie miała tego wypisanego na plecach, na czole, ani na tyłku. Jak ludzie potrafią być nieomylni.
Na swoich plecach poczuła czyjeś spojrzenie. Doneley Jin podąrzał za Enid. Bała się. Nie chciała tego jednak pokazać. Aby pokazać, że nie wie co się dzieje, przystanęła i zapaliła papierosa. Z pomalowanych na czerwono ust wydobywał się biały obłoczek tytoniowego dymu. Wyglądała jak młodsza wersja Famme Fatale.
Powoli wchodziła po schodach prowadzących do swojego mieszkania. Przy okazji wzięła listy, ukradła sąsiadowi prenumeratę miesięcznika “People”, i walnęła komuś pięścią w drzwi. Lubiła straszyć ludzi. Gdyby tylko wiedziała, jak bardzo będzie bała się tej nocy.
Zamknęła za sobą drzwi. Pod nogami przeszedł jej kot. Mały szary kot, którego przygarnęła dwa tygodnie temu. Ściągnęła glany i ruszyła do kuchni. W lodówce pustka, jak zwykle. Chwyciła za słuchawkę i zadzwoniła do pizzerii.
Usłyszała pukanie.
- Kto tam?- zapytała.
- Przywiozłem pizze.- odpowiedział męski głos. Nie chciało jej się spojrzeć przez Judasza. Otworzyła. Doneley Jin.
Walczyła, walczyła jak tylko mogła. Cały czas mówiła “Nie, proszę…” albo “Proszę, nie”. Nie czuła już strachu. Czuła tylko ból i poniżenie. Jakie to dziwne uczucie, kiedy ktoś leży na tobie, i się poci. Doneley sapał, cały czas wymawiając słowa “Jesteś moja”, czy “Mam Cię”. Z oczu Enid bezwiednie zaczęły wypływać łzy.

***

Leżała na śroku mieszkania, całkiem naga. Wokól niej było pełno krwi. Jej krwi. Przestała płakać, bo nie miała już na to siły. Dopiero teraz zrozumiała, co się stało. Ktoś ją zgwałcił. Brutalnie. Utwierdziła się w przekonaniu, że nie była pierwsza.
Ani ostatnia.

Tak taak…To nie Sierotka Marysia pisze tą notkę, lecz eNeFKa, czyli Astygmatyczka, jak kto woli.
*przerwa na oklaski*

Tak se paczę, pierwsze (dziewicze) wrażenie:
Mroczno, czarne tło, oczojebno zielone literki. Co ja wam, ludzie, zrobiłam, że moje biedne oczęta wszakże chronione okularami, aczkolwiek z astygmatyzmem i wadą minus 2,5 musza oglądać?? Paczymy dalej. Na zdjęciu jakaś niewiasta, (lewy profil) przy jasnozielonej (a jakże) zasłoneczce. Po lewej stronie linki (meni?) jadę w dół.
Jadę w dół…
I jeszcze trochę…
Myślę sobie: kiedy to się skończy?
O, skończyły się.
A po prawej? Linijki tekstu wyrównane do PRAWEJ!!!!!!!!!!
JEZUUU!!!!
Dobra, uspokójmy się. Powiem wprost: NIENAWIDZĘ, kiedy tekst jest wyrównany do prawej. Do środka też nie lubię. Najlepiej jest wyjustowany, albo do lewej (to tak na przyszłość, żebyście wiedzieli)
Patrzę na środek.
Kurna, co to jest?? Czarna dziura??
Tyle się mówi w telewizji o zagospodarowaniu przestrzeni (są nawet fundusze z Unii!) a tu co??
Dupa.

*przeciera oczy*

No co? Każdemu może wysiąść wzrok, nie?? (łaaa… zielone literki…jak w matriksie, kurwa)

Spróbujmy skupić się na tekście. Wiersze, aaaaaaaaaaaaaaa!!!
Bo czy na tym świecie (lub na mylogu) istnieje osoba, która nie pisze wierszy?? (ja, zgłaszam się) Czytam… Czytam… Po trzech wierszach stwierdzam, że spotkałam następnego „Follen Endżela” Wierszyki, owszem, rymowane, o jakimś tam przesłaniu (mrocznym oraz nikłym)
I oświadczam wszem i wobec: NIE CHCE MI SIĘ czytać dalej. Jeśliby wierszyki były weselsze, może by mi się zachciało. Ale nie. (co ja z tym mam…lenistwo jest wrodzoną chorobą)
Wchodzę do działu „o mnie”… muszę się przygotować psychicznie.
O kurwa, już na pierwszy rzut oka mi się odechciewa…Ale spoko, *głyk* zażyłam kawusi i energia we mnie wstąpiła, czytam.
Na początku opinie innych o tobie…jakoś nie wydaje mi się, że twoi przyjaciele są tacy poetyccy…
„Niepozorna dziewczyna, mówi, że nie nawidzi (nienawidzi, kurwa!! To się pisze razem!!) ludzi ale w gruncie rzeczy dobrze się z nimi czuje. Zwykle nie ufa ludziom… Choć czasem bywa odwrotnie” Czy w tym cytacie jest cos sensownego??
„Zajefajne stworzenie, które potrafi nieświadomie poprawić mi humor Pozytywnie wykręcona, inteligentna i taaaka kochana ” Skoro jest taaaka zabawna, to czemu nie pisze wesołych wierszy?? Przecież takie też się da pisać, nie??
Potem twoja opinia o Tobie..
„Obecnie mam lat 15, choć i tak zwykle jestem posądzana o jakieś 18-20” Ale se wlewasz, o cholera… za drugie tyle będziesz się odmładzała…
„Podchodzę do większości sytuacji z dystansem, emocje odkładam na półkę. Mimo wszystko źle się czuję w swojej skórze. Nie lubię siebie ani swoich zachowań, co chyba jest podstawą mojej niechęci do ludzi jako ogółu.” Czy tu jest coś do dodania? Follen Endżel w czystej postaci.
Potem wierszyk o tobie. Przykładowy przykład jakże popularnej w naszych czasach choroby zwanej „deprechus totalus end follenus endżelus”, która jest chorobą , podobnie jak anoreksja, wynikająca z problemów UROJONYCH!!
„A poza tym dział w rozbudowie. ” BOŻE UCHOWAJ!!! Czy ktokolwiek przy zdrowych zmysłach będzie chciał czytać kolejną porcję użalania się nad sobą?? Na pewno nie ja…
Patrzę na linki..
Nie, już nie patrzę. Za dużo tego. I ponownie złapał mnie leń. No zgadnij dlaczego?
Dobrze, że chociaż nie masz avatarów. Mam na tym punkcie awersję taką samą jak Gotyczna. No, ale wszystko musiało pozostać zielone, wybaczam =D

Nie lubię stawiać ocen, bo zawsze mam wrażenie, że kogoś urażam…Ale jestem do tego zmuszona siłą…W końcu sami wiedzieliście, do czego się pakujecie, co nie??

Dwója z minusem…i niestety to nie jest szkoła i nie możesz tego poprawić…chyba że zgłosisz się jeszcze raz…ale raczej już do nas nie wrócisz, mam rację?

Herma z Sierotką stawiają ocenę
Dwója minus, bez plusika
Nagrodzonego prosimy na scenę,
Bierz dyplomik, i czym prędzej zmykaj!!

JA też umiem pisać wiersze!!

Blogów nie ocenię. Dlaczego? Bo mam taki kaprys.
Po zobaczeniu pierwszego, i w dodatku napisanego traffiastym pismem, zachciało mi się rzygać.
Drugi był pisany po angielsku. Tak, angielski to świetna rzecz. Ale. Mieszkasz w Polsce. Jestem patriotką. Wurwia mnie to.

[Majowe] Oł dziz. Ok, to zapieramy się za…
Przepraszam z góry, ze nie jestem Sierotką Marysią. Jestem Majowe Jebadło i mam zamiar zjechać bloga…

Otóż ta pani mieniąca sie jako ‘Jo’, ma bloga o zajebany, odjebanym i zajebiście zajebistym… GREEN DAY. Plasujemy panią na 6. Ale ale… Cóż. Wydaje sie, ze szablo nie pani, więc… (A słyszałam, ze coś pani zna z popieprzonego HTML’a…) cóż, minusik. Co dalej? Notki? Grr… mnóstwo zjdęć jakże seksownego BJ’a, którego przestałam trawić od Specialites of Liberty Awards. Postawiłabym już 5+, ale zostajemy na ocenie 6-, bo są filmiki z Mike’em Dirntem. Ok, ok… będę łaskawa.
Dużo informacji, jak zwykle, wymagania duże… I za to obniżam ocenę, dajac małe poczenie:
Chcesz kurwa komentów, to nie wyznaczaj limitu, bo notki piszesz chyba dla siebie, a nie dla innych? Blog to Twoja pewna prywatnośc, co? Mamy 5.
No i są dla mnie pozdrowienia.

Ocena (drżyjcie postronni): 5.
Szczęsć Bo.

No. Biorę się do roboty.
O ocenę prosiły te panienki. Po co to robiłyście? No po co?!
Z góry uśmiecha się do mnie pani/panna/dziewica o oczach niebieskich, w czarnym sweterku, dziwnie przytulająca się do swoich nóżek. Rzekomo Melody. Kolorystyka jest ładna, przyjemna dla oka. Niestety, ten szablon jest dla mnie o dużo za duży. No i to pismo. Ja mam do niego jakiś wrodzony awers (“chyba rewers!”). Za duże i brzydkie. A fe.
Na podstronach na szczęście jest taki sam. I nawet CSS jest dopasowany! Aż się zdziwiłam. Ale musiałyście zepsuć to dobre wrażanie. Jebane (wybacz MJK) awatary! Migają mi przed oczami… NIE. Zaraz je sobie wydłubie. I jeszcze ta piosenka. Nie pozwolę, żeby coś mi zagłaszało “You Lied”. Nie ma bola. Jeszcze Pink w dodatku… NIENAWIDZĘ różowego.
Jak dla mnie, opowiadanie jest nieciekawie. Po przeczytaniu dwóch części całkowicie zrezygnowałam. Przepraszam, ale w dialogach pomiędzy bohaterami nie mogą pojawiać się emoty. W każdym razie nie może być ich za dużo. A jest ich za dużo.
O mnie. Hmm… Widzę jakiś domek. Brzydki w dodatku. Nic o autorkach. ALE NIE! Przepraszam, pomyliłam się. Adresy blogów. Czyżbym je oceniała (czyt. zjechała od góry do dołu- przyp.red)?

Przyszedł czas na ocenę. Ogłaszam wszem i wobec:
trójka z plusem się wam należy, nic więcej.